Supskraip
Toen ik net op het Net zat, werd ik nog gegrepen door alles wat
mooi, knap en nieuw was. Ik snelde naar homepages met de
nieuwste grapjes, haalde van elk programma de nieuwste versie
zo vers mogelijk binnen, probeerde elk snufje zo accuut
mogelijk toe te passen en abonneerde me op al wat gratis was.
Maar na een maand of zeven werd het minder - minder snel,
minder vers en minder accuut. Dus al voordat Netscape 2.0 er
was, was ik mijn rooie oortjes kwijtgeraakt en merkte ik dat ik
weer ontroerd werd door dingen die niets met Internet te maken
hadden - goede films, dunne boeken, lieve vrienden en zo.
En dan, zo onverwacht dat het welhaast brutaal is, vangt me dan
toch weer de ontroering. Niet vanwege iets knaps, maar juist
vanwege een oh zo menselijk klunzigheidje van een onschuldige
nieuwkomer die maar eens wat probeert. Want dat blijkt de vonk
voor een in ongekende betovering stralend miniatuurtje.
Toegegeven, het duurde even - bij iets dat werkelijk een
schoonheid uit onbevangenheid heeft is dat nu eenmaal zo -
voordat de volle diepte ervan tot me doordrong, maar daarna kon
ik er dan ook niet van slapen, zo gelukkig was ik in het besef
dat zoiets als dit ontstaan kon.
Ga er dus maar even voor zitten, doe het licht uit en steek
iets op. Want hier komt het digitale dansje dat best wel eens
het literaire hoogtepunt van het jaar zou kunnen zijn (het
spijt me voor Gerard, maar hij begrijpt het vast wel).
Het komt uit dds.dds en is te vinden onder het kopje
'subscribe'.
>> > > Subscribe>> >>> > Huh?>> >> Yep.>> >Unsubscribe
